Sadece Parmak Mesafesi

yalnız, düşüncelere boğulmuş bir insan. kendi dünyasında yapayalnız, kovulmuş, kaçmış, kendi karanlığında bir sığınak derdinde olan bir insan. Sanırım bir çoklarından oldukça farklıyım. en azından etki edebildiğim kadarıyla çevremden. hatıra gelmeyecek bir ismim, bir benliğim var. Yağmurda yalnız, sokakta yalnız, sigarada yalnız. dumanın dağılışını izlemek bile huzur veriyor. Şehrin uğultusundan kaçan insanları anlamıyorum. belki de onları anlamadığımdan veyahut anlamak istemediğimden buradayım. Karanlık bir oda da, klavyenin hemen ucunda. sadece parmak mesafesi kadar uzakken dünyaya, neden dokunamıyorum?

yusuf kenan duran