Korkma

kırılmaz kemiklerin korkma
acımaz canın
dağılmaz kalabalıklar
bir eksiklik hissetmezsin
belki saçların yalnız kalır
ama nüfus eksilmez
acımaz canın belki korkma
kaybolmazsın ansızın
denize düşüp ağlamazsın korkma
yerinden oynamaz mermer
çakıllar üzerlerine basınca ses çıkarır yine
çayın soğumaz korkma
saat işlemeye devam edecek
elma bir kez daha derken
bir daha bir daha düşecek ağaçtan
tadı bozulmaz korkma
her sabah olduğu gibi
dede erkenden gelip kaldıracak kepenkleri
bir siftah daha yapacak
zam gelmez korma
duraklar kapanmaz geceleri
beklemeyecek beni korkma
dalgalar yine bir biri üstüne binecek
fener yine yolu bulacak
kıyıyı gösterecek korkma
minareler susmayacak
çanlar çalmaya devam edecek
garip fısıltıları yine duyacaksın
ilk kar yine düşecek
bitmeyen bir arzuyla
cemre toprağı yine öpecek korkma
sokaklar yine turuncu olacak
ayaz çıkacak ara sıra
belki parmakların üşüyecek
bir yudum kahve daha gelecek
hüzünlerin buruk kalmayacak
belki kaldırım taşları değişecek
korkma istediğinde ayağın yere basabilecek
avuçlarında hissedebileceksin sıcaklığı
gamzeler saçlarına dolanıp gidecek
duymak istediğini duyacaksın yine korkma
köşeyi sapınca musallaları görebileceksin
şehirlerinde hiç bitmeyen selaları duyacaksın
korkma yalnız kalmayacaksın

Yusuf Kenan Duran

Ziyaretiniz için teşekkürler. Yorumlarınızı bekliyoruz.